เมื่อวันที่ 14 เมษายน นายเชตวัน เตือประโคน ส.ส.ปทุมธานี พรรคประชาชน โพสต์แสดงความเห็น กรณีแม่ทัพภาคที่ 4 ในฐานะ ผอ.รมน.ภาค 4 พูดปิดไมค์ส่วนตัวว่า “ถ้าเป็นผมไม่ปล่อยให้รอดหรอก ถ้าผมทำนะ” ในการแถลงข่าวเหตุการณ์ลอบยิง สส.กมลศักดิ์ ลีวาเมาะ โดยมีการใช้รถ กอ.รมน.ก่อเหตุ โดยระบุหัวข้อว่า “ไม่ปล่อยให้รอด นี่หรือคำพูดของคนที่ประชาชนอนุญาตให้ถือปืน?
เชตวัน ระบุว่า ไม่คาดคิดจริงๆ กับคำว่า “ถ้าเป็นผมไม่ปล่อยให้รอดหรอก ถ้าผมทำนะ” ของ แม่ทัพภาคที่ 4 ในฐานะ ผอ.รมน.ภาค 4 ซึ่งจะพูดส่วนตัวหรือพูดแถลงข่าวก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลย ยิ่งทำให้ความไว้วางของประชาชนต่อหน่วยงานรัฐที่พวกเราอนุญาตให้ถืออาวุธเพื่อคอยดูแลความมั่นคงปลอดภัยให้ ลดน้อยลงไป และก็ชวนให้หวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่งด้วยว่า ถ้ากระทำในนามของหน่วยงานนั้น คนมือเปล่าอย่างพวกเราจะไม่มีทางรอด
แม่ทัพภาคที่ 4 ในฐานะ ผอ.รมน.ภาค 4 กำลังทำให้ประชาชนกลัว ท่านกำลังทำให้หน่วยงานที่ประชาชนรู้สึกว่า องค์กรที่เข้าไปยุ่มย่ามกับกิจการประชาชนตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบนั้น สามารถที่จะจัดการกับประชาชนได้อย่างง่ายได้
ผมคิดว่าน่าจะถึงเวลาที่ต้องทบทวนเรื่อง การขยายบทบาทของกองทัพในสังคม ผ่านองค์กรอย่าง กอ.รมน. ที่ทำให้ทหารเข้าไปมีบทบาทในเรื่องต่างๆ ที่รัฐราชการไทยมีหน้าที่รับผิดชอบอยู่แล้ว ไม่ใช่บทบาทของทหารซึ่งมีหน้าที่ปกป้องอธิปไตย ป้องกันประเทศ
อะไรคือภารกิจในเชิงการทหารของ กอ.รมน. ถ้าบอกว่าการจำแลงแปลงกายแบบนี้ทำให้ใกล้ชิดกับประชาชนมากขึ้น คำถามคือ แล้วนี่เป็นการขยายบทบาทของกองทัพหรือไม่ ? หน่วยงานอื่นๆ ที่มีหน้าที่รับผิดชอบอยู่แล้ว ถ้าเป็นภารกิจที่ กอ.รมน. มีโครงการเข้าไปดำเนินการด้วย ใครจะฟังใคร?
พูดกันมานานครับเรื่องของการปฏิรูป กอ.รมน. ทั้งในเรื่องของบทบาท ภารกิจ งบประมาณ และบุคลากร แต่ไม่แน่ว่าถึงนาทีนี้ คำถามของสังคมอาจเป็นว่า ”กอ.รมน.“ ยังจำเป็นต้องอยู่มั้ย?
