ชายฝั่งที่ถูกช่วงชิง- ความโลภของภาคธุรกิจและสงครามเสียงที่กำลังทำลายชายหาดภูเก็ต

เป็นเวลาหลายทศวรรษที่ชายฝั่งตะวันตกของภูเก็ตมีเอกลักษณ์จากเสียงใบสนทะเลที่ไหวพลิ้วตามสายลม และจังหวะคลื่นทะเลอันดามันที่ซัดเข้าฝั่งอย่างอ่อนโยน แต่ในวันนี้ บทเพลงจากธรรมชาติดังกล่าวได้ถูกทำลายลงอย่างเป็นระบบ และถูกแทนที่ด้วยเสียงกระหึ่มอย่างไม่หยุดยั้งจากลำโพงซับวูฟเฟอร์ รวมถึงการรุกล้ำพื้นที่ด้วยสิ่งปลูกสร้างคอนกรีตที่ขยายตัวอย่างไม่เหมาะสม

บีชคลับระดับไฮเอนด์หลายแห่ง โดยเฉพาะ YUUHI Karaoke Bar, Catch Beach Club, Maya Beach Club และ XANA Beach Club ได้เปลี่ยนทรัพยากรชายหาดที่เคยเป็นสมบัติสาธารณะให้กลายเป็นแหล่งสร้างผลกำไรส่วนตัว

สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมรดกทางธรรมชาติร่วมกันของคนท้องถิ่นและนักเดินทางทั่วโลก กลับถูกกลุ่มธุรกิจเข้ายึดครองภายใต้แนวคิดที่ขาดการควบคุมและความรับผิดชอบต่อสังคม

สงครามแห่งเสียง: ทำลายความสงบเพื่อผลกำไร

มลพิษทางเสียงไม่ใช่เพียงความรำคาญเล็กน้อย แต่เป็นการทำร้ายสิ่งแวดล้อมโดยตรง สถานบันเทิงอย่าง Catch, YUUHI และ Maya Beach Club ดำเนินธุรกิจบนแนวคิดของการครอบงำพื้นที่ด้วยเสียงดัง

• เสียงเบสที่รุนแรงจนเกินขอบเขต: ตั้งแต่การเปิดเพลงโดยดีเจในช่วงบ่าย ไปจนถึงปาร์ตี้ริมชายหาดในช่วงดึก (เวลาประมาณ 03.00–04.00 น.) เสียงเบสที่ดังสนั่นสามารถสั่นสะเทือนไปทั่วระบบนิเวศโดยรอบและพื้นที่พักอาศัย ทำลายความสงบของหาดบางเทาและหาดสุรินทร์อย่างสิ้นเชิง
• ผลักไสสิ่งมีชีวิตออกจากพื้นที่: สัตว์ท้องถิ่น โดยเฉพาะนกที่ใช้พื้นที่เป็นแหล่งวางไข่ รวมถึงสิ่งมีชีวิตทางทะเลที่ไวต่อแรงสั่นสะเทือนของเสียง ได้รับผลกระทบและถูกบีบให้ย้ายออกจากพื้นที่
• ทำให้ชุมชนแปลกแยก: ผู้อยู่อาศัยในพื้นที่ รวมถึงนักท่องเที่ยวที่เคยมาพักผ่อน ต่างต้องเผชิญกับค่ำคืนที่ไร้การพักผ่อน บ้านเรือนสั่นสะเทือนจากจังหวะดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่พวกเขาไม่ได้เลือกจะรับฟัง

ข้อความที่สถานประกอบการเหล่านี้กำลังส่งออกมานั้นชัดเจน:

หากคุณไม่ได้เป็นลูกค้าที่ซื้อค็อกเทลราคาแพง สิทธิในการได้รับความสงบก็อาจไม่มีความหมาย

การรุกคืบของคอนกรีต: การยึดครองพื้นที่สาธารณะอย่างไร้ยางอาย

ปัญหาไม่ได้จำกัดอยู่เพียงเรื่องเสียงรบกวนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการขยายพื้นที่ทางกายภาพของบีชคลับเหล่านี้เข้าสู่พื้นที่สาธารณะ ซึ่งสะท้อนถึงการใช้อำนาจทางธุรกิจเกินขอบเขต

ความจริงของการรุกล้ำพื้นที่

ตามกฎหมายไทย ชายหาดถือเป็นทรัพย์สินสาธารณะที่ประชาชนทุกคนมีสิทธิใช้ร่วมกัน แต่หากเดินไปตามชายหาดบางเทาในปัจจุบัน จะพบว่าเส้นแบ่งระหว่างพื้นที่ทรายสาธารณะกับพื้นที่ส่วนตัวถูกทำให้เลือนรางลงอย่างตั้งใจ

สถานประกอบการอย่าง XANA Beach Club และพื้นที่โดยรอบได้ก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกขนาดใหญ่ เช่น สระว่ายน้ำยาว 35 เมตร ศาลารับรองแขกระดับวีไอพี และพื้นที่รับประทานอาหารขนาดกว้าง ซึ่งค่อย ๆ ขยายรุกล้ำเข้าสู่พื้นที่สาธารณะมากขึ้นเรื่อย ๆ

นี่ไม่ใช่เพียง “ความหรูหราแบบผ่อนคลาย” แต่เป็นกระบวนการแปรรูปพื้นที่สาธารณะให้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวอย่างเงียบ ๆ และเป็นระบบ

การตรวจสอบล่าสุดโดย กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร (กอ.รมน.) ได้มุ่งตรวจสอบสิ่งปลูกสร้างจำนวนมากบริเวณชายหาดบางเทาที่อาจมีการรุกล้ำพื้นที่สาธารณะ การดำเนินการดังกล่าวเป็นการยืนยันถึงสิ่งที่คนในพื้นที่รับรู้มานานหลายปีว่า สถานประกอบการขนาดใหญ่เหล่านี้มองขอบเขตพื้นที่สาธารณะเป็นเพียงข้อเสนอแนะที่สามารถต่อรองได้

ความจำเป็นของความรับผิดชอบอย่างแท้จริง

ยุคของการเพิกเฉยต่อผู้ลงทุนที่มีอิทธิพลต้องสิ้นสุดลง แม้ว่าหน่วยงานรัฐจะเริ่มดำเนินมาตรการ เช่น การตัดกระแสไฟฟ้าและตรวจสอบเอกสารสิทธิที่ดิน แต่การบังคับใช้กฎหมายต้องเป็นไปอย่างจริงจัง ไม่ใช่เพียงการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์

• กำหนดระดับเสียงสูงสุดอย่างเข้มงวด: หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องควบคุมระดับเสียงอย่างจริงจัง พร้อมสั่งปิดสถานประกอบการทันทีหากมีการกระทำผิดซ้ำ
• รื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำพื้นที่สาธารณะทั้งหมด: ไม่ว่าจะเป็นระเบียง บาร์ หรือคาบานาที่ละเมิดเขตพื้นที่สาธารณะ ต้องถูกดำเนินการรื้อถอนโดยไม่มีข้อยกเว้น แม้จะเป็นแบรนด์หรูระดับใดก็ตาม
• รับรองสิทธิการเข้าถึงชายหาดของประชาชนอย่างเต็มที่: ผืนทรายเป็นของประชาชน ไม่ใช่สิทธิพิเศษสำหรับผู้ที่สามารถจองเตียงวีไอพีได้

บทสรุป

ภูเก็ตไม่ได้เป็นของบีชคลับ

หาก Catch, Maya และ XANA ไม่สามารถดำเนินธุรกิจภายใต้กรอบกฎหมายท้องถิ่น เคารพสิ่งแวดล้อม และให้เกียรติชุมชนที่เปิดบ้านต้อนรับพวกเขาได้ สถานประกอบการเหล่านี้ก็ไม่มีเหตุผลที่จะครอบครองพื้นที่ชายฝั่งของประเทศไทยต่อไป

ถึงเวลาแล้วที่จะนำชายหาดกลับคืนสู่ประชาชน ลดระดับเสียง และฟื้นคืนศักดิ์ศรีตามธรรมชาติของเกาะภูเก็ตอีกครั้ง