มีคนจำนวนมากที่พูดกับคนอื่นอย่างอ่อนโยนเสมอ รับฟังเก่ง ปลอบใจเก่ง เข้าใจความเหนื่อยของทุกคนรอบตัว แต่พอถึงเวลาหันกลับมามองตัวเอง กลับใช้คำพูดที่แข็งและใจร้ายที่สุดกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว
เราปลอบเพื่อนได้เวลาพลาดงาน แต่ด่าตัวเองเวลาทำผิดนิดเดียว
เราเข้าใจว่าคนอื่นเหนื่อย แต่รู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหน ถ้าจะขอพักบ้าง
เราให้อภัยคนอื่นได้ แต่จำวันที่ตัวเองเคยผิดพลาดไว้ซ้ำๆ เหมือนลงโทษตัวเองไม่จบ
ความใจดีที่เรามอบให้โลกรอบตัว
กลับเกิดขึ้นบนพื้นฐานของการกดตัวเองไว้ตลอดเวลา จนลืมไปว่า ‘ตัวเราเอง’
ก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกัน และก็ควรได้รับความอ่อนโยนแบบเดียวกันนั้นด้วย
สิ่งที่น่าเศร้าคือ หลายคนเติบโตมากับความเชื่อว่า การใจดีกับตัวเองคือความอ่อนแอ หรือการพักคือความขี้เกียจ เราถูกสอนให้พยายามให้มากขึ้น
อดทนให้มากขึ้น วิ่งให้เร็วขึ้น จนบางทีเรากลายเป็นคนที่คอยกดดันตัวเองตลอดเวลา แม้ในวันที่เหนื่อยมากแล้วก็ตาม
แต่ในความจริงแล้ว คนที่ดูแลตัวเองเป็น ไม่ได้กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเสมอไป ตรงกันข้าม คนที่มี self-compassion หรือความเมตตาต่อตัวเอง มักมีสุขภาพใจที่มั่นคงกว่า ฟื้นตัวจากความผิดหวังได้ดีกว่า และไม่จำเป็นต้องใช้ความสมบูรณ์แบบมาพิสูจน์คุณค่าของตัวเองตลอดเวลา
การใจดีกับตัวเองไม่ใช่การปล่อยผ่านทุกอย่าง
แต่มันคือการพูดกับตัวเองเหมือนที่เราพูดกับคนที่เรารัก
อาจไม่ต้องเก่งทุกวันก็ได้ อาจเหนื่อยได้ ผิดหวังได้ พักได้
และอาจไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ เพื่อจะรู้สึกว่าตัวเองมีค่าพอ
บางทีความสัมพันธ์ที่สำคัญที่สุดในชีวิต อาจไม่ใช่ความสัมพันธ์กับใครเลย
แต่คือวิธีที่เราปฏิบัติกับตัวเอง ในวันที่ไม่มีใครเห็นต่างหาก
